The Highland Art Experience met Sandrine | Wind, regen, hagel en héél veel lol in Schotland
Sommige mensen denken dat je voor een fotoshoot in Schotland strakblauwe luchten nodig hebt.
Schotland denkt daar vaak net even anders over!
Toen Sandrine en ik in april afreisden voor haar Highland Art Experience kregen we weer een prachtige herinnering aan het bekende gezegde: April doet wat ie wil.
En geloof me... april wilde van alles!
Dag 1: Glencoe op haar mooist
Onze reis begon in Glencoe. Een plek die mij keer op keer stil krijgt.
De indrukwekkende bergen, de eindeloze ruimte en dat gevoel alsof je midden in een filmdecor bent beland.
Het weer werkte verrassend goed mee. Een beetje wind, maar verder prima omstandigheden. En die wind? Die zorgde er alleen maar voor dat Sandrine's prachtige rode jurk nóg mooier tot leven kwam.
Met de ruige bergketens op de achtergrond ontstond een bijna sprookjesachtig decor.
Maar ja... We waren in Schotland, dus natuurlijk bleef dat niet zo.
Ineens sloeg het weer om en kregen we een flinke hoeveelheid regen over ons heen. Niet zo'n schattig buitje waarbij je denkt: "Ach, dat trekt zo wel weg."
Nee. Gewoon regen. Veel regen.
En daar stonden wij. Bovenaan een waterval. Met nog een afdaling voor de boeg. Oeps!
Gelukkig kwamen we allebei veilig beneden en konden we ons onderweg naar Skye lekker opwarmen in de huurauto.
Welkom op Skye
Tegen de avond arriveerden we bij onze cottage op Isle of Skye.
Zo'n plek waar je meteen denkt: ja, hier wil ik wel even blijven!
De nieuwsgierige schaapjes die rondom het huisje liepen kwamen ons direct inspecteren. Of ze ons echt welkom wilden heten weet ik niet, maar nieuwsgierig waren ze in ieder geval wel.
Na een gezellige avond doken we op tijd ons bed in.
Want de volgende ochtend wachtte een vroege wekker..
Dag 2: Windkracht 6 versus The Old Man of Storr
De planning was simpel: Vroeg vertrekken naar The Old Man of Storr.
Naar boven lopen, mooie foto's maken en weer terug naar beneden.
De werkelijkheid verliep iets anders...
Onderweg hadden we regen.
Toen was het droog. Toen weer regen. Toen droog.
"Zullen we gaan?" Ja hoor. Het lijkt nu wel droog te blijven.
NOPE!!
Hagel, wind, meer regen en windkracht 6.
Alles leek ons duidelijk te willen maken dat we beter konden omkeren, maar dat deden we niet.
Stap voor stap gingen we verder omhoog totdat we uiteindelijk de top bereikten.
En wat was dat het waard!
Met de iconische rotsformaties, de uitgestrekte vergezichten en de dramatische luchten maakten we beelden die alleen Schotland kan creëren.
Al moesten we tussendoor af en toe vooral zorgen dat we zelf niet wegwaaiden!
Vrijheid op Talisker Beach
Na alle bergen was het tijd voor iets totaal anders.
Talisker Beach.
Een van mijn favoriete stranden op Skye. Wijds, ruig, zwart zand en kliffen.
En vooral: ruimte. Heel veel ruimte.
Hier zag ik iets veranderen bij Sandrine.
Waar we eerder vooral bezig waren met wind trotseren en droge momenten vinden, ontstond hier iets speels. Ze rende, lachte en genoot volop!
Ze liet alles gewoon even los. Precies zoals zo'n plek bedoeld is.
Een frisse duik in de Fairy Pools
Onze laatste stop van de dag waren de Fairy Pools.
Met op de achtergrond de indrukwekkende Cuillin Mountains en helderblauw water dat rechtstreeks uit een ansichtkaart lijkt te komen.
Sandrine had een plan. Ze wilde het water in.
Dus tja... Dan gaan we het water in!
Tot mijn verbazing bleek ze niet de enige met dat idee, maar wel de enige zonder surfpak.
Een absolute bikkel dus.
Terwijl anderen zich goed hadden ingepakt voor het ijskoude water, stapte Sandrine er gewoon in.
Het leverde niet alleen prachtige beelden op, maar vooral een herinnering die nog lang zal blijven hangen.
Moe, rozig en ontzettend voldaan kwamen we die avond weer terug bij onze cottage.
Wat een dag. Wat een avontuur.
En vooral: wat voel je je levend op dagen als deze.
Dag 3: Een laatste ochtend bij Sligachan Bridge
Voor onze laatste shoot stonden we opnieuw vroeg op.
Dit keer voor Sligachan Bridge.
Een plek die bekendstaat om haar ruige karakter en indrukwekkende uitzichten over de Cuillin Mountains.
Omdat we vroeg waren, hadden we de locatie vrijwel voor onszelf.
Geen drukte. Geen pottenkijkers.
Alleen het geluid van het kolkende water en de wind die door het landschap trok.
Een prachtige plek om deze reis af te sluiten.
Met krachtige beelden, mooie gesprekken en veel gelach.
En dat bijzondere gevoel dat tijd in Schotland soms vreemd werkt.
Alsof drie dagen voorbij vliegen, maar tegelijkertijd voelen als weken.
Dankjewel, Sandrine
Dankjewel voor je openheid.
Voor de mooie gesprekken, voor het vertrouwen.
En vooral voor die heerlijke humor waardoor ik regelmatig dubbel heb gelegen van het lachen.
Het was een avontuur om nooit te vergeten.
En eentje waar ik nog heel vaak met een glimlach aan terug zal denken.
